Dit bericht is afkomstig van mijn favoriete jonge moslimpoliticus van Pasir Ris GRC, die mijn laatste bericht https://prachtigonsamenhangend.blogspot.com/2019/11/systeemfout.html'', gedeeld met zijn vrienden. Hij vertelde me dat ik 'bevooroordeeld' was ten gunste van de Indiase expatgemeenschap in Singapore omdat ik geld van hen had ontvangen.
Ik werd gekieteld, zowel door de opmerking als door de implicaties. Ik heb mijn relatie met de gemeenschap openlijk onthuld en ik denk niet dat mijn gunstige ervaringen met de gemeenschap te veel afbreuk hadden mogen doen aan wat ik heb gezegd.
Ik werk ook volgens het principe dat het voor mij vanzelfsprekend is om een positief beeld te hebben van de gemeenschap die me de goede dingen heeft gegeven waar ik van heb genoten. Ik vraag me af of iemand anders had gedacht als ik in plaats daarvan de Britse of Amerikaanse gemeenschappen had verdedigd?
Misschien ben ik het maar ik kan niet zien hoe 'buitenlanders', met name donkere Aziaten mijn kansen in het leven hebben beschadigd en ik kom uit een demografische situatie die 'ontheemd' zou moeten zijn, het 'open-deur'-beleid dat Singapore had 2004.
Statistisch gezien zou ik moeten branden van wrok tegen de mensen die naar mijn land zijn verhuisd en mij hebben ontheemd. Ik ben afgestudeerd (van het blijkbaar zeer gerespecteerde Goldsmith's College, Universiteit van Londen) en ik behoor tot de etnische meerderheid. Ik heb nooit een luxueuze baan gekregen in een groot bedrijf waarvan men veronderstelt dat mijn kwalificaties mij zouden hebben bereikt. Ik begrijp niet hoe mijn persoonlijke situatie een ander probleem is dan dat van mij.
Het was zo simpel, toen ik na mijn eerste baan na 5 maanden in de recessie van 2001 geen baan in mijn gekozen vakgebied kon vinden, besloot ik mezelf in dienst te nemen. Een vriend uit het VK heeft me geadviseerd dat ik in plaats van geld uit te geven aan het zoeken naar een bureau om daar te werken, net zo goed het geld van de klant kan krijgen. Dus met slechts vier maanden werkervaring ging ik mijn eigen baan zoeken.
Zelfstandigheid is moeilijk. Werknemers vergeten vaak dat het bedrijfsproces groter is dan hun specifieke scope. Een werknemer doet alleen zijn of haar werk en krijgt een cheque. Een zelfstandige moet echter het werk krijgen, het werk doen en betaald krijgen. Hoewel er 'meevallers' zijn, zijn er meer momenten van armoede.
Ik had tien jaar strijd en ik ben erin geslaagd om mijn inkomen en financiële situatie te stabiliseren door deeltijdbanen te combineren met nevenactiviteiten. Ik herinner me echter de jarenlange strijd met een zekere mate van trots. Er waren banen waar ik gunstig werd vergeleken met multinationals in de VS (klassieke lijn was: "Je deed meer voor ons dan ... ... in de VS).
Als ik terugkijk op die momenten, herinner ik me de mensen die me werk gaven. Het begon met een geweldige Tamil-kerel genaamd Raymond, die de regionale operationeel directeur was voor Polaris. Raymond en ik zouden maandelijks lunchen. Hij zou vragen hoe het met me ging, dan iets bedenken en een paar dagen later zou Raymond bellen met een baan. Het was geen prinselijk bedrag maar het was een baan die zoveel geld in mijn zak had.
Toen Raymond Polaris verliet, werkte ik samen met Supriyo, die me aanbeveelde bij zijn alumniverenigingen, die me de banen bij respectievelijk de Indiase Institutes of Technology en Management (IIT en IIM) opleverden. Toen ik de IIM-groep ontmoette, kreeg ik te horen: "Je hoeft jezelf niet te verkopen, Supriyo heeft dat al gedaan."
Dus het waren de indianen die me werk gaven. Ze waren er voor mij toen ik het nodig had. 'Mijn mensen' waren daarentegen nergens wanneer ik werk en geld nodig had. Ik had niet de 'respectabiliteit' van een groot bureau achter me.
Op enkele opvallende uitzonderingen na, zou "mijn volk" me geen kans geven. Dit werd me thuis gebracht in 2013, toen ik werd uitgenodigd om te werken voor een overheidsgerelateerde baan. Ik kreeg de baan niet, maar het feit dat ik zelfs werd uitgenodigd om te pitchen was een prestatie. Ik hoorde later dat mijn kans kwam van een man die in India werd geboren, die mijn naam hartstochtelijk promootte. De in Singapore geboren voorzitter van die organisatie had aan mij gedacht als 'That Blogger'. De in India geboren man moest benadrukken 'He Delivers'.
Dus, hoewel ik begrijp dat iedereen een baan wil hebben om zijn gezin te voeden, vind ik het heel moeilijk om de wrok die "Mijn mensen" hebben tegen de "duisternis" voor het stelen van "hun" banen te internaliseren en te begrijpen. Waar waren 'Mijn mensen' toen ik worstelde op een manier die geen bedreiging vormde voor iemand die vocht voor een plekje in het kantoor op de hoek.
Ik ben niet de enige persoon met deze ervaring. Ik nam contact op met een van mijn junioren die zijn eigen bureau was begonnen. Zijn eerste grote doorbraak kwam van iemand van ergens anders. Dit was niet beperkt tot de PR-industrie. Ik nam contact op met een vereffenaar (die me omwille van de volledige openbaarmaking vijf jaar lang inhuurt) en zijn eerste grote doorbraak kwam van iemand van ergens anders.
"Mijn volk", klagen dat de "buitenlanders" "hun eigen soort helpen." Maar als ze in staat zijn om een schot te geven aan iemand die tegen multinationals worstelt, gaven ze er de voorkeur aan om de multinationals te steunen (voor de goede orde, ik ben niet tegen multinationals, inclusief degenen van wie ik banen en banen heb verloren). Er zal altijd een beperkt aanbod van kansen zijn van de 'grote spelers' van elke branche. De kansen nemen echter toe wanneer u mensen hebt die bereid zijn iets voor zichzelf te doen - sommige van die mensen kunnen uitgroeien tot mensen die anderen kunnen inhuren.
Ik werd gekieteld, zowel door de opmerking als door de implicaties. Ik heb mijn relatie met de gemeenschap openlijk onthuld en ik denk niet dat mijn gunstige ervaringen met de gemeenschap te veel afbreuk hadden mogen doen aan wat ik heb gezegd.
Ik werk ook volgens het principe dat het voor mij vanzelfsprekend is om een positief beeld te hebben van de gemeenschap die me de goede dingen heeft gegeven waar ik van heb genoten. Ik vraag me af of iemand anders had gedacht als ik in plaats daarvan de Britse of Amerikaanse gemeenschappen had verdedigd?
Misschien ben ik het maar ik kan niet zien hoe 'buitenlanders', met name donkere Aziaten mijn kansen in het leven hebben beschadigd en ik kom uit een demografische situatie die 'ontheemd' zou moeten zijn, het 'open-deur'-beleid dat Singapore had 2004.
Statistisch gezien zou ik moeten branden van wrok tegen de mensen die naar mijn land zijn verhuisd en mij hebben ontheemd. Ik ben afgestudeerd (van het blijkbaar zeer gerespecteerde Goldsmith's College, Universiteit van Londen) en ik behoor tot de etnische meerderheid. Ik heb nooit een luxueuze baan gekregen in een groot bedrijf waarvan men veronderstelt dat mijn kwalificaties mij zouden hebben bereikt. Ik begrijp niet hoe mijn persoonlijke situatie een ander probleem is dan dat van mij.
Het was zo simpel, toen ik na mijn eerste baan na 5 maanden in de recessie van 2001 geen baan in mijn gekozen vakgebied kon vinden, besloot ik mezelf in dienst te nemen. Een vriend uit het VK heeft me geadviseerd dat ik in plaats van geld uit te geven aan het zoeken naar een bureau om daar te werken, net zo goed het geld van de klant kan krijgen. Dus met slechts vier maanden werkervaring ging ik mijn eigen baan zoeken.
Zelfstandigheid is moeilijk. Werknemers vergeten vaak dat het bedrijfsproces groter is dan hun specifieke scope. Een werknemer doet alleen zijn of haar werk en krijgt een cheque. Een zelfstandige moet echter het werk krijgen, het werk doen en betaald krijgen. Hoewel er 'meevallers' zijn, zijn er meer momenten van armoede.
Ik had tien jaar strijd en ik ben erin geslaagd om mijn inkomen en financiële situatie te stabiliseren door deeltijdbanen te combineren met nevenactiviteiten. Ik herinner me echter de jarenlange strijd met een zekere mate van trots. Er waren banen waar ik gunstig werd vergeleken met multinationals in de VS (klassieke lijn was: "Je deed meer voor ons dan ... ... in de VS).
Als ik terugkijk op die momenten, herinner ik me de mensen die me werk gaven. Het begon met een geweldige Tamil-kerel genaamd Raymond, die de regionale operationeel directeur was voor Polaris. Raymond en ik zouden maandelijks lunchen. Hij zou vragen hoe het met me ging, dan iets bedenken en een paar dagen later zou Raymond bellen met een baan. Het was geen prinselijk bedrag maar het was een baan die zoveel geld in mijn zak had.
Toen Raymond Polaris verliet, werkte ik samen met Supriyo, die me aanbeveelde bij zijn alumniverenigingen, die me de banen bij respectievelijk de Indiase Institutes of Technology en Management (IIT en IIM) opleverden. Toen ik de IIM-groep ontmoette, kreeg ik te horen: "Je hoeft jezelf niet te verkopen, Supriyo heeft dat al gedaan."
Dus het waren de indianen die me werk gaven. Ze waren er voor mij toen ik het nodig had. 'Mijn mensen' waren daarentegen nergens wanneer ik werk en geld nodig had. Ik had niet de 'respectabiliteit' van een groot bureau achter me.
Op enkele opvallende uitzonderingen na, zou "mijn volk" me geen kans geven. Dit werd me thuis gebracht in 2013, toen ik werd uitgenodigd om te werken voor een overheidsgerelateerde baan. Ik kreeg de baan niet, maar het feit dat ik zelfs werd uitgenodigd om te pitchen was een prestatie. Ik hoorde later dat mijn kans kwam van een man die in India werd geboren, die mijn naam hartstochtelijk promootte. De in Singapore geboren voorzitter van die organisatie had aan mij gedacht als 'That Blogger'. De in India geboren man moest benadrukken 'He Delivers'.
Dus, hoewel ik begrijp dat iedereen een baan wil hebben om zijn gezin te voeden, vind ik het heel moeilijk om de wrok die "Mijn mensen" hebben tegen de "duisternis" voor het stelen van "hun" banen te internaliseren en te begrijpen. Waar waren 'Mijn mensen' toen ik worstelde op een manier die geen bedreiging vormde voor iemand die vocht voor een plekje in het kantoor op de hoek.
Ik ben niet de enige persoon met deze ervaring. Ik nam contact op met een van mijn junioren die zijn eigen bureau was begonnen. Zijn eerste grote doorbraak kwam van iemand van ergens anders. Dit was niet beperkt tot de PR-industrie. Ik nam contact op met een vereffenaar (die me omwille van de volledige openbaarmaking vijf jaar lang inhuurt) en zijn eerste grote doorbraak kwam van iemand van ergens anders.
"Mijn volk", klagen dat de "buitenlanders" "hun eigen soort helpen." Maar als ze in staat zijn om een schot te geven aan iemand die tegen multinationals worstelt, gaven ze er de voorkeur aan om de multinationals te steunen (voor de goede orde, ik ben niet tegen multinationals, inclusief degenen van wie ik banen en banen heb verloren). Er zal altijd een beperkt aanbod van kansen zijn van de 'grote spelers' van elke branche. De kansen nemen echter toe wanneer u mensen hebt die bereid zijn iets voor zichzelf te doen - sommige van die mensen kunnen uitgroeien tot mensen die anderen kunnen inhuren.
Geen opmerkingen
Een reactie posten